نبات تلخ

X

نبات تلخ

ادبیات


	تو را می خواهمت تو را می خواهمت حالا همین جا همین حالا که طوفانی است دریا در این ابر و در این افسونِ باران بر این ساحل که تازه می کند جان همین جا که به لب آورده کف موج صدای خنده ی ساحل رسد اوج تو را می خوانمت بر روی قایق کنار رقص ماهی های عاشق میان بوی باران، سبزه و سنگ در این رنگین کمان پاکِ هفت رنگ تو را نزدیک خود نزدیک دریا تو را امروز می خواهم نه فردا درون قایقی بر آب خفته که آرامش در آن هر سو نهفته تو را می خواهمت بی هیچ صبری به رنگ آبی عاشق، نه ابری کمی عشق و شراب ِ سرخ و دریا تو را امروز می خواهم نه فردا ---------------------------------- اردیبهشت ۸۸ - سواحل نور \|+\| نوشته شده توسط آزیتا اسفندیاری در دوشنبه بیست و یکم آذر 1390 \|


	کاش تو دریای چشمات یک قطره بارون می شدم کاش تو دریای چشات یه قطره بارون می شدم واسه روز دل خوشیت آینه و شمعدون می شدم تو برام آوازمی خوندی مثل بلبل توی باغ من مث غنچه ی گل دوباره خندون می شدم کاش دوباره می رسید فصل بهار دلمون با نوای عشق تو شکوفه بارون می شدم تو چشامو می گرفتی از عقب؛ که من کیم؟! من واسه بوی دسات، دوباره حیرون می شدم چی می شد یه بار دیگه از زیر چشم نگام کنی صورتم رنگ بگیره، دوباره گلگون می شدم گل می گفتیم، روی تخت کنار رود جاجرود من واسه گل کلامت مثل گلدون می شدم من به قربون چشای خوشگل و پر از صفات کاش به دست عشق تو دوباره زندون می شدم ------------------------------------------ فروردین ۸۷ \|+\| نوشته شده توسط آزیتا اسفندیاری در دوشنبه بیست و یکم آذر 1390 \|


	تکریم وجود يك كودك پاك،‌ درون اندام تواست چون شهد و شکر هميشه در كام تو است هشيار بكن تن عزيزش با عشق او ساغروهم ساقي و هم جام تو است اين گَرده و گردونه نماند بر جا هر خشك شده صبو،‌ نگردد دريا در عمق خودت نگاه كن تا هستي يك ذره در اين خاك نماند از ما تكريم بكن بر تن و بر جان خودت آباد بساز به عشق زندان خودت تا چشم به هم زني رسيدي ته خط از اول خط بببين تو فرجام خودت با مهر بدوز بر تن خود جامه نور با عشق بكش بر سر خود چادرتور لبخند بزن كه خنده ات نقش خداست هموار بساز بر خودِ خود راه عبور ---------------------------------- تقدیم به عزیزآقاو عزیز خانم عزیز... عزیز آقا این درحقیقت فرموده خودشماست که به غزل تبدیل شده و نه بیشتر ... دوشنبه دوازده بهمن ۱۳۸۸ \|+\| نوشته شده توسط آزیتا اسفندیاری در یکشنبه بیستم آذر 1390 \|


	گریستم همراه باران ( تقدیم به تو که بی صدا فریاد می کنی) ... گریستم ... ... همراه باران نه به روشنی آن به تیرگی گل سرخ و با صدای آن خواندم ... ذرات وجودم را‌ ماهی کوچک قلبم در خاک ستم جان داد ... ------------------------ بیست و هشتم اردیبهشت ماه ۱۳۸۴ \|+\| نوشته شده توسط آزیتا اسفندیاری در یکشنبه بیستم آذر 1390 \|


	یوش ده بالا، سمت نور سر پیچ دومی.... ..... نه خیلی دور ...کمی قبل از بلده ...نرسیده به کُجور اول ِ دشت شقایق سمت راست خانه ی... اجدادی ماست توی آبادی ما... می شه عاشق شد و گفت می شه گُُل داد و شکفت توی آبادی ما روی یک تکه ی خشت می شه از عشق نوشت می شه افسانه کشید روی بوم سرنوشت می شه از خشکی گریخت مثل بارون شد و ریخت توی آبادی ما ... زیراون درخت بید می شه ، نیما رو دید لب چشمه ی بهشت می شه با چشم شنید می شه از سر کتل بی پروبال پرید می تونی از ده ما برسی عرش خدا شب پرستاره را بروی تا دل ماه \|+\| نوشته شده توسط آزیتا اسفندیاری در یکشنبه بیستم آذر 1390 \|


	من خود ماه شدم خواب ديدم ، دم صبح می پرم چون قمری می جهم برلب جوی می پرم تا ته دشت ... عمق دشت نا پیدا دشت بود... خيز نگاهم تاکوه کوه بود... تامهتاب عکس مهتاب... درخواب … دل سپرده برآب می پريدم… در باد زيرپايم… همه دشت روی امواج خیال مست بودم و شاد گیسوانم، مست بود مست حرکات نسیم می کشید دست به اندام صبا می جهید تا فردا چشمهایم... در خواب مثل هوشیاریِ روز پرکشید از پی تو پس یک قطره... نگاه عکس چشمان تو بود در کنارِ ... مهتاب دل سپرده... بر آب کم کمک، رفته به خواب من... چه بی تاب شدم پرکشیدم... سر کوه پرزدم... تا دل ماه تا خودم ماه شدم \|+\| نوشته شده توسط آزیتا اسفندیاری در یکشنبه بیستم آذر 1390 \|